x

Mitchell-kloon zuivere koffie

EDE - Blootsvoets schuifelt singersongwriter Charlie Dée over het podium en steekt één voor één waxinelichtjes aan. Haar handen openen een lp-koffertje.

Daaruit buitelen platen over elkaar heen die Joni Mitchell in de jaren zeventig bij elkaar zong.
Zo zijn daar de donkerblauwe hoes van doorbraakplaat ‘Blue’ en haar jazzuitstapje ‘Hejira’.
En misschien wel haar beste langspeler: het door Prince bewierookte ‘The Hissing Of Summer Lawns’.

Als de Nederlandse singer-songwriter Charlie Dée donderdagavond op het podium van Cultura samen met haar band aanzet voor de eerste noten van ‘My old man’ – van 'Blue' – gaat een siddering door het publiek. Tachtig man voelen dat dit zuivere koffie is: hier staat een Mitchell-kloon die dezelfde ijle hoogten haalt als de Canadese zangeres in haar beste dagen, maar in z’n algemeenheid zelfs een warmere klank uit haar strot geperst krijgt. Dée is Mitchell met 'twang' op d’r stembanden. Bovenal is Dée echt.

De zangeres is opvallend genoeg de jongste in een zaal met meest grijze en kalende koppies. De nu 33-jarige Rotterdamse raakte verslingerd aan Mitchells jazzy folkrock, op een moment dat de Canadese al lang en breed in haar muzikale midlifecrisis was beland.
Dée kreeg op zeventienjarige leeftijd van haar eerste vlam een cassettebandje cadeau met vier Mitchell-liedjes, waaronder ‘My old man’. Geen toeval: Charlie’s vriendje was zelf zestien jaar ouder. Sindsdien grasduinde Dée in Mitchells back catalogue. ,,Dat cassettebandje bepaalde mijn muzikale koers.”

Toeschouwers in Cultura kregen ook college in muziekgeschiedenis. Wegens geldgebrek werd de Mitchell-show niet gedragen door videomateriaal, zoals Dée abusievelijk in promotiefolders had laten afdrukken, maar door dia’s met soms zeldzame foto’s op de projector van d’r pa. Anekdotes droegen de breekbare liedjes. Zo stond Mitchell als tiener haar pasgeboren dochter af aan een kindertehuis (liedje ‘Little Green’) en droeg ze ‘Blue’ op aan haar aan drugs verslaafde liefde James Taylor, op het moment waarop Graham Nash nog in haar leven was.

Met deze tranentrekkers plus zeer eigen vertolkingen van evergreens ‘Big yellow taxi’ en ‘Both sides now’ en de magnifieke binnenkomer ‘In France they kiss on main streets’ was Dée’s ‘Tribute to Joni’ een feest voor Mitchell-fijnproevers. Dée droeg in Ede haar bescheiden steentje bij aan een oprechte missie: de in de vergetelheid geraakte Mitchell terugbrengen in het rijtje muzikale groten der aarde. André van der Vlerk

powered by MOvE Online | Design by WOEST